Niestety, pogoda nam dopisała tylko połowicznie, czyli nie padało, nie było zbyt zimno i wietrzenie, ale za to zdecydowanie brakowało słońca.
Tak więc musicie mi wybaczyć jakość zdjęć - a będzie ich trochę.
Po pierwsze było robione komórką, a po drugie - są jakie są.
Nasze peregrynacje rozpoczęłyśmy od Parku Praskiego położonego przy ZOO.
Bardzo tam już było pięknie, tym bardziej, że dawno nie widziałam.
Popatrzcie tylko na to stare rozrośnięte drzewo.
Aż trzech porządnych podpórek wymagało, aby mogło stać i cieszyć oczy.
I jakże majestatycznie wyglądało.
A zaraz dalej wspaniała żyrafa.
I takie śliczniusie żółciutkie kwiateczki na trawnikach w dużej ilości.
Będą niebawem całe kobierce.
Ale chwilowo dopiero zaczynają rozkwitać.
Dalej powędrowałyśmy nad Wisłę.
Nie odmówiłyśmy sobie spacerków po betonowych ostrogach wchodzących w rzekę czy po niby półwyspach porośniętych drzewkami i krzewami różnistymi.
Bardzo ciekawe widoki się nam stamtąd otwierały na drugą stronę miasta i na mosty.
Tu Zamek Królewski.
A tu Starówka.
Z rzeki jakoś to inaczej wygląda ...
Było też trochę cudnej wiośnianej zieleninki nie do podrobienia.
I widok na Most Syreny z rzeki.
I jeszcze raz trochę lewobrzeżnej Warszawy.
Tym razem skupiamy się bardziej na centrum stolicy.
I tak sobie wędrując, dotarłyśmy do Mostu Poniatowskiego, a stamtąd spacerkiem, wzdłuż Stadionu Narodowego, udałyśmy się na Saską Kępę, na słynną ulicę Francuską.
Może co poniektórzy pamiętają piosenkę Reny Rolskiej "Na Francuskiej".
Pewien malarz, co miłość malować chciał
Dni i noce błądził wśród barw
Oddał serce swej modelce
Lecz na płótno wciąż wkradał się błąd
Rzucał pędzle i mówił: "Chodź stąd!"
Na Francuskiej, na Francuskiej
Jest niewielka kawiarenka
Malowanka w śmieszne serca
Co znajdują, gubiąc się ...
Całość tutaj - podaję link dla tych co nie znają, a chcieliby poznać - http://www.tekstowo.pl/piosenka,rena_rolska,na_francuskiej.html
A jak Saska Kępa, to wiadomo, że i Agnieszka Osiecka.
I była też taka miła księgarenka.
I dwa bardzo puchate koty rasy Maine Coon.
Czak i Cezar.
Ale nie ustaliłyśmy, który był który.
Na Francuskiej było fantastycznie ...
Potem powędrowałyśmy sobie dalej, czyli do Parku Skaryszewskiego im. Ignacego Paderewskiego.
I tam odnalazłam miejsce, gdzie bym mogła chyba ostatecznie zamieszkać (marzenia są potrzebne), choć tak naprawdę Warszawa średnio nadaje się do codziennego życia.
A w samym parku pięknie, mógłyby być tylko troszkę bardziej zadbany.
A to chyba magnolie (czy są białe magnolie).
W dodatku bardzo duże i bardzo piękne. Dopiero rozkwitające.
A na tle tych przepięknych drzew ulotna postać Tancerki.
Rzeźba autorstwa Stanisława Jackowskiego, ustawiona w ogrodzie różanym.
Róże, niestety, jeszcze nie kwitły.
Nieprawdaż jaka piękna ta postać uchwycona w ulotnym tanecznym ruchu.
Mam nadzieję, że przeżyliście tę ilość zdjęć i nasz dość długi i wspaniały spacer.
Z parku podążyłyśmy ku Teatrowi Powszechnemu, stamtąd zaś Targową ku Dworcowi Wileńskiemu i powoli w stronę domu.
Pozdrawiam Was bardzo serdecznie i do następnego razu :)
